بررسی روزنامه‌های صبح تهران؛ یکشنبه ۱۶ فروردین

Posted on آوریل 6, 2015

0


مسعود بهنود روزنامه‌نگار روزنامه‌های امروز صبح دو روز بعد از اعلام بیانیه لوزان و پایان این دور از گفتگوهای ایران و کشورهای پنج به اضافه یک همچنان به مقالات و اظهار نظرهای خود ادامه داده اند، به جز دو نشریه متعلق به هواداران دولت سابق، بیشتر روزنامه ها حتی روزنامه‌های اصولگرا و مخالف دولت هم خواستار نقد بیانیه در فرصت باقی تا دور دیگر مذاکرات شده و مانند گذشته در رد مذاکره و تفاهم مطلبی ننوشته و از تفاهم با کشورهای غربی استقبال کرده اند. نفس راحت یا سردرگمی صادق زیباکلام در مقاله ای در شرق نوشته: سرانجام وقتی پنجشنبه‌شب، خبر اعلام توافق اولیه بیرون آمد، میلیون‌ها‌ ایرانی انصافا نفس راحتی کشیدند. با اینکه جزییات توافق هنوز اعلام نشده بود، اما ایرانیانی که ماه‌ها، هفته‌ها و بالاخره روزها و شب‌های زیادی را انتظار کشیده بودند، دست‌کم متوجه شده بودند، مذاکرات حداقل شکست نخورده و طرفین به توافق اولیه دست یافته‌اند. هزاران‌ نفر از هم‌وطنان در ساعت‌های پایانی ١٣فروردین در تهران و سایر شهرها به خیابان‌ها آمده و پس از اعلام خبر توافق به شادمانی پرداختند. این استاد دانشگاه توضیح داده که: البته همه موافق توافق لوزان نیستند. برای منتقدان داخلی توافق، مناقشه هسته‌ای به بخشی از تبلیغات در تنش با غرب تبدیل شده بود، اما بعد از توافق، آنها دیگر نمی‌توانند از موضوع هسته‌ای چنین بهره‌برداری کنند. آنان از یک‌سو به دقت سرگرم مطالعه مفاد توافق اولیه هستند تا شاید بتوانند انگشت روی برخی از موارد آن که خیلی به نفع ایران نیست گذاشته و در‌ نتیجه راه را برای مخالفت با آن هموار کنند. از سوی دیگر، تندروها در سخنان مقامات اروپایی و آمریکایی دقیق می‌شوند تا از برخی مطالب آنها که به‌طور طبیعی برای القای نفع غرب از توافق بیان می‌شود، بهره‌برداری کنند. شرق نوشته: مشکل این جریانات این است که اساسا به فلسفه وجودی توافق یا راه‌حلی به نام «برد-برد» اعتقادی ندارند. آنها نمی‌خواهند بپذیرند ممکن است در یک توافق یا مصالحه، نکاتی به سود ایران باشد و درعین‌حال نکات دیگری به‌نفع طرف مقابل. برای آنان، مرغ فقط یک‌پا دارد. همه‌چیز باید یا به سود ایران باشد یا متقابلا علیه ایران. دغدغه دیگر تندروهای خودمان آن است که نگران هستند مبادا توافق هسته‌ای شروع روندی «نامبارک» در مسیر تنش‌زدایی با غرب شود. جعفر تکبیری در مقاله در جوان نوشته: ارائه تفسیر‌های متفاوت از سوی جریان‌های سیاسی مختلف داخلی و خارجی درباره بیانیه لوزان موجی از سردرگمی را در جامعه به وجود آورده است؛ فضایی که گویی از طرف جریان خاص سازماندهی شده تا کشور را به سمت تقابل سیاسی سوق دهد و وحدت ملی را هدف گیرد. این در حالی است که موضوع هسته‌ای همواره وسیله‌ای برای ایجاد وحدت در کشور بوده و تمام چهره‌های سیاسی اعم از راست و چپ به این موضوع به عنوان یک پرونده ملی نگریسته‌اند. مقاله نشریه سپاه پاسداران تاکید کرده: این بیانیه که یک راهبرد برای حصول توافق نهایی است، توسط دولت جمهوری اسلامی و دستگاه سیاست خارجی به دست آمده و نباید آن را به نام یک جریان مصادره یا منکوب کرد. از این رو توجه به برخی نکات در خصوص این بیانیه ضروری به نظر می‌رسد. جوان اظهار عقیده کرده: سند رسمی این مذاکرات تا دهم تیرماه تنظیم خواهد شد و پس از امضای رسمی جمهوری اسلامی به عنوان یک سند بین‌المللی برای کشورمان الزام‌آور خواهد شد. از این رو صدور این بیانیه را نباید به معنای پایان یافتن همه چیز دانست و با نگاه تک بعدی علیه آن یا به نفع آن سخن گفت. این احتمال وجود دارد که در مدت تنظیم سند نهایی کارشکنی‌هایی از سوی ایالات متحده و شرکای غربی‌اش صورت بگیرد که جمهوری اسلامی را مجبور به ترک میز مذاکره کند. نه عزا نه پایکوبی محمد کاظم انبارلویی در سرمقاله رسالت، روزنامه جناح راست ضمن برشمردن حسن‌های بیانیه لوزان به نقد آن پرداخته و نوشته: در تفسیر فنی این بیانیه رضایت بخش نیست چرا که می‌توانستیم در خصوص امتیازاتی که دادیم چانه‌زنی بیشتری کنیم و این قدر سخاوت به خرج ندهیم. بویژه اینکه بخشی از این امتیازات به دلیل اعتمادسازی نقداً پرداخت شده است. پذیرفتن پروتکل الحاقی با دقت‌هایی به لحاظ استقلال ملی باید همراه باشد و مجلس حتماً در این مورد حرف ملت را خواهد زد. در این مورد ملاحظات امنیت ملی رعایت نشده است و این را از مفاد «بد» بیانیه لوزان باید تلقی کرد. باید توازنی بین «داده‌ها» و «ستاده‌ها» وجود داشته باشد. سردبیر این روزنامه با اشاره به این که نباید هیچ ابهامی در بیانیه وجود داشته باشد نوشته: البته مردم توقع فتح الفتوح در این مورد ندارند اما نباید به سمتی هم رفت که برخی بر این تفاهم یا توافق، نام تلخ «ترکمانچای» را بگذارند. قرار نیست در خصوص خوب و بد بیانیه لوزان یک دو قطبی در جامعه شکل گیرد. برای این حالت غرب سناریو دارد. لذا هم دولت و هم موافقان و مخالفان باید این مراقبت را داشته باشند که تصویری درست از موضوع داشته باشند. بزرگ‌نمایی و کوچک نمایی دستاوردها همان قدر مخرب است که در مورد امتیازات داده شده همین مسیر طی شود، باید واقع بین بود. و خلاصه رسالت نوشته:دولت سه ماه مهلت دارد ابهامات را حل کند و به پرسش‌های پیش روی افکار عمومی پاسخ دهد تا هزینه این تصمیم‌گیری برای ملت حداقل باشد. نباید آنچه می‌دهیم دقیق و با اندازه‌گیری دقیق و آنچه قرار است بگیریم تفسیرپذیر و نسیه باشد. برای آنچه از دست می‌دهیم نباید عزا گرفت و برای آنچه هم به دست می‌آوریم جشن و پایکوبی معنا ندارد. حد مخالفت سیاسی کجاست؟ مصطفی عابدی در مقاله ای در شهروند نوشته: تفاهم لوزان میان ایران و ١+٥ خیلی چیزها را روشن کرد که تا پیش از این تصور امکان آنها نیز سخت می‌نمود. یکی از اموری که کشف شد، شدت مخالفت برخی از دلواپسان با هر اقدامی است که دولت انجام می‌دهد و در این راه چنان بی‌پروا هستند که به هر دست‌آویزی هم متوسل می‌شوند. اگر چه این رفتار برای بسیاری از آگاهان سیاسی غیرمنتظره نبود ولی برای برخی از دوستان اصولگرای آنان باید تازگی داشته باشد و همچنین درس‌آموز. به نظر این روزنامه هوادار دولت: دلواپسان این تفاهم به جای آن‌که حرف‌های کارشناسانه خود را بزنند و تحلیل حقوقی و ارزیابی هزینه و فایده بندها و محتوای توافق را نمایند، کارشان شده نقل سخنان طرف مقابل و مخالفان حکومت. این‌که اوباما چه گفت یا این‌که فلان روزنامه آمریکایی چه گفته است؟ ولی جالب‌ترین نمونه نقل‌قول از ابوالحسن بنی‌صدر، اولین رئیس‌جمهوری ایران است که از طرف یک خبرگزاری اصولگرا و وابسته به بودجه عمومی منتشر شده که گفته است: «این یک توافق یک‌جانبه به نفع آمریکا و به ضرر ایران است. ایران متعهد به لغو تمامی فعالیت‌هاست اما غرب تنها تحریم‌ها را لغو خواهد کرد. مسئولان سعی دارند با دستکاری ترجمه به مردم بقبولانند که پیروز شده‌اند». مقاله شهروند با یادآوری این که اگر دیگران از این دست افراد مطلبی را نقل کنند با تهاجم و پیگرد مواجه می‌شوند نوشته: جالب این‌که این افراد منتقد تا دیروز کلیت برنامه هسته‌ای را رد می‌کردند و آن را به ضرر ایران می‌دانستند ولی امروز که در برابر گذشتن از بخشی از آن تحریم‌ها لغو شده، ساز دیگری را کوک کرده‌اند و دلواپسان هم مطالب آنان را با خوشحالی نقل و از طریق پیامک به اطلاع عموم می‌رسانند! فردای توافق هسته‌ای و تصمیم‌هایی که باید گرفت مجید رضاییان در مقاله ای در شرق بیانیه لوزان را نشانه دیپلوماسی موفق دولت خوانده و درباره فردای توافق هسته ای و تصمیم هایی که باید گرفت نوشته: تاملی ولو اندک درباره مدل‌های توسعه اقتصادی- سیاسی در جهان- پس از جنگ‌جهانی دوم تاکنون- این آموزه را به ما یادآوری می‌کند که «اولویت توسعه اقتصادی- سیاسی» با «زیر‌ساخت فرهنگی» در مقایسه با «توسعه‌اقتصادی- نظامی» با «زیر‌ساخت صرف سیاسی و ایدئولوژیک» برای بسیاری از کشورها از جمله ژاپن راهگشا و بسیار موثر بوده است. نویسنده استاد دانشگاه یاد آوری کرده: توسعه مدل روسی که استالین پیگیر آن بود، با وجود قدرت‌یافتن اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق، فرجام و سرانجامی جز بازنگری از سوی خروشچف تحت‌عنوان «رویزیونیسم» و مرحله‌ای بالاتر از بازنگری- یعنی دگرگونی از سوی گورباچف تحت عنوان «پروستریکا، گلاس‌نوست»- برای این کشور باقی نگذاشت. زیرا بدیهی بود که توسعه نظامی بدون توسعه اقتصادی، با وجود دستیابی کشورهایی مانند شوروی سابق و اقمار آن مانند کره‌شمالی به انواع سلاح‌های نظامی و حتی اتمی، به نتیجه‌ای منتهی نشود. توسعه نظامی، بدون پشتوانه توسعه اقتصادی، سرانجام این کشورها را با بحران و نهایتا عقب‌ماندگی مواجه کرد. و سرانجام مقاله شرق این که گرچه روسیه امروز پس از فروپاشی شوروی سابق، هنوز نتوانسته است یک پروستریکا یا نوسازی اقتصادی واقعی و قدرتمند را پیاده کند، اما بی‌تردید راه چاره مسکو، در توسعه متوازن است. مهدی بهکیش در سرمقاله ایران روزنامه دولت درباره آینده کسب و کار در ایران نوشته: ایران به خاطر موقعیت سوق الجیشی خود می‌تواند محل ارتباط اقتصادی اروپا و شرق آسیا شود و از طرف دیگر محل ارتباط چین، ژاپن و کشورهای مشترک المنافع باشد. بنابراین ایران با تقویت بنادر خود و راه مواصلاتی می‌تواند هماهنگ‌کننده اقتصادی بین شمال – جنوب از یک طرف و شرق و غرب از طرف دیگر باشد. زمانی که مسیر‌های ترانزیتی ایران فعال شود خیلی از کشورها بخصوص اروپایی‌ها که از نظر اقتصادی وضعیت خوبی ندارند می‌توانند شرایط خوبی را برای خود فراهم کنند. ایران با داشتن امکانات ارزان‌قیمت بهترین کشور برای کشورهای اروپایی و حتی امریکا است. امید دولت امریکا این است ایران در شطرنج منطقه‌ای با مهره‌هایی بازی کند که با اقتصاد آزاد و رقابتی هماهنگ است. از این‌رو دولت برای آنکه اقتصاد باز داشته باشد باید به دقت برنامه‌ریزی کند. با اقتصاد بسته نمی‌توان پتانسیل‌ها را فعال کرد. همان‌گونه که رئیس جمهوری اعلام کرد فضای کسب و کار باید آماده شود تا اقتصاد آزاد رقابتی به وجود بیاید. در چنین شرایطی پتانسیل واقعی ایران مشخص می‌شود و کل منطقه هم می‌تواند از آن بهره‌مند شود، از سویی مردم ایران نیز به رفاه مناسبی دست خواهند یافت. در توافق صورت گرفته ایران توانست به حقوق خود دست پیدا کند و از تنش‌ها فاصله بگیرد. به هر ترتیب در بحث کشورهای همسایه هم به نظرم دولت بهتر است ارتباط خود را با هند گسترش دهد. گسترش و افزایش همکاری‌ها با این کشور به توسعه اقتصادی ایران و تقویت منطقه کمک خواهد کرد. هیجانی کردن فضای اقتصاد زیان‌آور است احمد میرمطهری در مقاله ای در اعتماد نوشته: به‌طور طبیعی بعد از تفاهم سیاسی ایران و کشورهای ١+٥ مردم نسبت به آینده کشور و وضعیت معیشتی خود احساس خوش‌بینی کردند. این خوش‌بینی بر این اساس استوار است که با حل شدن مناقشه هسته‌ای ایران و کشورهای دیگر، پول‌های بلوکه شده ایران آزاد خواهد شد و این پول‌ها به عنوان ارز وارد اقتصاد ایران می‌شود. از سوی دیگر هم با لغو شدن تحریم‌های نفتی با افزایش صادرات نفت و متعاقب آن افزایش ارزآوری در اقتصاد مواجه خواهیم شد. این استاد دانشگاه توضیح داده: اما این مسائل به تنهایی نمی‌توانند مشکلات عمده اقتصاد ایران را حل کنند. در گذشته و در شرایطی که ایران زیر فشار دولت‌های غربی قرار گرفت بسیاری از مردم به خرید دلار و انباشت آن روی آوردند. این روند باعث شد تا دلار که پول و وسیله مبادله است تبدیل به وسیله ذخیره ارزش شود. این اتفاق البته تاثیرات بسیار مخربی بر اقتصاد داشت و در مراحلی باعث دامن زدن به رکود شد. این سیکل معیوب در حال عقب‌نشینی است. یعنی در صورت توافق نهایی بین ایران و ١+٥ کمتر کسی از دلار به عنوان وسیله ذخیره ارزش استفاده می‌کند و دلار به جایگاه اصلی خود در اقتصاد باز می‌گردد. به تاکید مقاله اعتماد: این اتفاق یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی است که می‌تواند به تغییر کیفی اوضاع اقتصادی ایران بینجامد و تحرک را به اقتصاد باز گرداند. اما این اتفاق در صورتی رخ می‌دهد که با برنامه‌ریزی کلان بتوان آن را به درستی مدیریت کرد. متاسفانه از آغاز روی کار آمدن دولت، برخی انتظارات مردم از مذاکرات را بسیار بالا بردند و طوری وانمود می‌کردند که گویا با لغو تحریم‌ها تمام مشکلات اقتصاد ایران حل خواهد شد. این صحبت‌ها باعث شد که ذهنیت مردم به این سمت برود که از روز ١٥ فروردین و آغاز به کار رسمی کشور، با کاهش چشمگیر قیمت دلار و طلا رو‌به‌رو خواهیم شد که این اتفاق نیفتاد. سوارکار نبود‌ید‌ قانون در صفحه طنز خود با نقل جمله حسین شریعتمداری در مخالفت با بیانیه لوزان نوشته: به گزارش ایسکانیوز، روز گذشته و پس از اظهارات حسین شریعتمد‌اری د‌رباره افسار پاره انرژی هسته‌ای ایران، سید‌ احمد‌ موسوی مالک باشگاه پارس توسعه که بزرگ‌ترین مجموعه پرورش اسب د‌ر کشور را د‌اراست پاسخ شریعتمد‌اری را این‌گونه د‌اد‌ه است:«نسبت به د‌غد‌غه همقطاران گرامی د‌ر خصوص نتیجه مذاکرات هسته ای و جمله« اسب زین شد‌ه را د‌اد‌یم و افسار پاره را تحویل گرفتیم» باید‌ موارد‌ زیر را مورد‌ توجه قرار د‌هند‌:برای آنان‌که سوارکار نیستند‌ چه فرقی می‌کند‌ که افسار پاره باشد‌ یا اسب زین ند‌اشته باشد‌؟ آنان‌که سوار کارند‌می د‌انند‌ اسب باید‌ رام شود‌ و سپس قابلیت برای سوارکاری را پید‌ا کند‌. به نوشته این روزنامه در بخش دیگری از نامه آمده:غم و غصه د‌اشتنِ زین و یا چگونگیِ افسار مرحله بعد‌ی است که باید‌ مورد‌ توجه قرار گیرد‌. سوارکاران امروز با اسب بد‌ون زین پارکول ۱۴۰ سانتیمتری را پشت سر می‌گذارند‌ و مد‌ال جهانی می‌گیرند‌ د‌ر حالی که مد‌عیان جاماند‌ه اسب زین شد‌ه را فقط د‌ر باکسی غیر استاند‌ارد‌ نگهد‌اری کرد‌ند‌ و هم خود‌ از سوارشد‌ن ترسید‌ند‌ و هم از سواری د‌یگران خوف د‌اشتند‌. سوارکاران به مدیر کیهان توجه داده اند: اسب را باید‌ ابتد‌ا رام کرد‌ و سپس سوار شد‌. شما چون سوارکار نبود‌ید‌ از ابتد‌ا خیال کرد‌ید‌ با زین و یراق مشکل حل می‌شود‌.اسبی که رام نشد‌ه و تعلیم ند‌ید‌ه با هر زینی برای سواری خطرناک است و سوارکاران امروز خود‌ د‌ریافتند‌ که این اسب وحشی را چگونه ابتد‌ا رام کنند‌ و سپس د‌ر صحنه جهانی حضور پید‌ا کنند‌.» اختلاف ترجمه ها آید‌‌‌‌‌ین سیارسریع در سرمقاله صفحه بی قانون نوشته: امروز شانزدهم فروردین و کشور همچنان درگیر بیانیه مشترک ظریف و موگرینی است. دلواپسان عزیز و ارجمند که الهی قربون اون دل کوچیک نگرانشون بشم من (توضیح: سردبیر به ما گفتن با دلواپسا مهربون باشیم، ما هم اطاعت می‌کنیم) گفته‌اند که متن فارسی بیانیه با متن انگلیسی آن تفاوت دارد. راست هم می‌گویند. من بیانیه را به هر دو زبان بررسی کردم و متوجه تفاوت‌های فاحشی شدم. نویسنده به طنز توضیح داده: در یک جا در متن انگلیسی نوشته شده: iran could just take a banana on the table (ایران فقط می‌تواند یک موز از روی میز بردارد) ولی همین جمله در متن فارسی به این شکل ترجمه شده: «ایران می‌تواند همه گزینه‌های روی میز را بردارد، میز را هم اشانتیون ببرد.» در دنباله این طنزنوشته آمده: در جای دیگر در متن انگلیسی آمده:we can stop Iran’s activities and they will receive from us bill, akh (ما می‌توانیم فعالیت‌های ایران را متوقف کنیم و آنها صورتحساب‌ها را از جانب ما دریافت می‌کنند، بدون آن که آخ بگویند.) و این جمله در نهایت به این شکل در متن فارسی درآمده است: «ما نمی‌توانیم فعالیت‌های ایران را متوقف کنیم چون ممکن است تیم مذاکره کننده ایرانی ما را با بیل بزند و بعدش ما بگوییم آخ.» البته مشکل فقط عدم تطابق بیانیه فارسی و انگلیسی نیست. جلسه نیمه شب لوزان سوشیانس شجاعی‌فرد در ستون طنز شهروند نوشته: دوستان متخصص در امور تعمیر کولر و کانال‌کشی که دست بر قضا داشتند کانال‌های کولر هتل بو ریواژ لوزان را درست می‌کردند، خبر هایی داده اند از جمله درباره نشست شبانه جواد ظریف با وزرای خارجه تا ٦ صبح. ظریف: خلاصه، بهروز وثوقی سوار موتورش میشه، حلقه‌های فیلم دستش، چاقو توی شیکمش! حالا دفعه دیگه اومدم فیلمشو براتون میارم! کری: ظریف جان، الان یک مرور کامل فیلم‌های مسعود کیمیایی رو برامون تعریف کردی! خب آخرش چی؟! صبح شد! بخدا منم کار و زندگی دارم! الان نمی‌دونم برگردم آمریکا نگهبان دم در اداره منو به جا میاره یا نه! آخرش چی؟! ظریف: هیچی خواستم بگم یک جو معرفت و مرام خوب چیزیه! همین! بریم پای نوشتن تفاهمنامه یا قیصرو از اول تعریف کنم؟! لاوروف: هیچی، بریم کله‌پاچه بزنیم که ببره! کری: چیو ببره؟! سرگئی تو برای چی به جای مذاکره همه ش میری دم مینی بار؟! مسئول تدارکات هتل: آقایون، من با اجازه‌تون میرم بخوابم. فقط چراغ‌ها رو خاموش کنید. پرده‌هارو هم بکشید. در اتاقو قفل کنید بذارید پشت شوفاژ توی راهرو! اتاق رئیس هتل: رئیس هتل: خدا کنه توافق بشه، تحریم‌های بانکی ایران رو هم بردارند، بلکه ما بتونیم به پولمون برسیم! هی تمدید می‌کنند، هی تمدید می‌کنند، نمی‌دونم پولشو کی میخواد بده! پیتزا کری و اشکنه احمدی نژاد وحیدمیرزایی در صفحه طنز بی قانون نوشته: در روزهای حساس مذاکرات ایران با گروه ۱+۵ رستورانی در مقابل هتل بوریواژ لوزان، محل برگزاری مذاکرات، از روز دوشنبه پیتزایی با نام جان کری را به منوی غذای خود اضافه کرده است. وزیر خارجه آمریکا هفته گذشته برای صرف غذا به این رستوران رفته بود. در پی این خبر یک سایت نزدیک به تندروها عکسی را از منوی یک رستوران در تهران منتشر کرد که در آن غذایی با نام «اشکنه احمدی نژاد» به چشم می‌خورد. طنزنویس از قول آن سایت نوشته: نامگذاری پیتزا که یک غذای ایتالیایی است به نام جان کری، حاکی از مکر آشکار غرب است. متأسفانه عده ای فریب خورده هنوز با خوردن پیتزا در جهت اهداف آمریکا گام بر می‌دارند. ما ضمن حمایت از اشکنه احمدی نژاد که سرشار از ویتامین، کلسیم و هاله نور است، خواستار برخورد قاطع مسئولین با آقای سریع القلم و مطهری هستیم.

via RSS

via RSS

Advertisements
Posted in: ایران